ROSJA - Federacja Rosyjska

Stolica: Moskwa

Główne miasta:

Moskwa, Petersburg, Nowosybirsk, Samara, Jekaterynburg, Omsk, Perm, Czelabińsk, Ufa, Kazań, Władywostok, Irkuck, Ułan - Ude, Jakuck, Wołgograd, Rostów nad Donem, Niżny Nowogród, Krasnodar, Kaliningrad.

Powierzchnia: 17,1 mln km2

Ludność: 144 mln mieszkańców (2005r).

Język urzędowy: rosyjski,(języki etniczne).

Waluta: RUR Rubel Rosyjski (Wymieniane: USA, EU).

Tel. Kierunkowy: +7

Czas w stosunku do Polski: +1h/+11

GMT +2h/+12

Ambasada RP w Moskwie
KONTAKT
Wydział Konsularny

Konsulat RP w IRKUCKU

Konsulat RP w SANKT PETERSBURGU

Konsulat RP w KALININGRADZIE

WIZA. PRZEPISY WJAZDOWE

Od 1 czerwca 2007 r. obowiązuje Umowa między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską o ułatwieniach w wydawaniu wiz obywatelom Unii Europejskiej i Federacji Rosyjskiej. Umowa nie obejmuje Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Umowa ta ma charakter nadrzędny w stosunku do Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o warunkach podróży obywateli Rzeczypospolitej Polskiej i obywateli Federacji Rosyjskiej z 18 września 2003 r. i przewiduje na zasadzie wzajemności szereg ułatwień w uzyskiwaniu wiz przez określone kategorie obywateli UE, a więc także i obywateli polskich, planujących pobyt nie dłuższy niż 90 na każde 180 dni.

POŁOŻENIE I GRANICE

Najrozleglejsze państwo świata, zajmuje 1/8 powierzchni lądowej Ziemi. Skrajne punkty terytorium Rosji: na zachodzie 19°38'E na Mierzei Wiślanej nad Zatoką Gdańską (na zwartym obszarze Rosji 27°18'E u zbiegu granic z Estonią i Łotwą w obwodzie pskowskim), na wschodzie 169°02'W na Wyspie Ratmanowa w Cieśninie Beringa (na lądzie Przylądek Dieżniowa 169°40'W), na północy 81°49'N na przylądku Fli-gielł Ziemi Franciszka Józefa (na lądzie przylądek Czelu-skin 77°43'N), na południu 41°11'N w górach Kaukazu. Na północy brzegi Oceanu Arktycznego (morza: Barentsa, Białe, Karskie, Łaptiewów, Wschodniosyberyjskie, Czukockie) oraz wyspy w przyległym sektorze Arktyki od 32°E do 169°W, z niewielkim odchyleniem na wschód w pobliżu Svalbardu (Norwegia). Na wschodzie brzegi Oceanu Spokojnego (morza: Beringa, Ochockie, Japońskie) oraz Wyspy Komandorskie, Kuryle i Sa-chalin. Granica lądowa na południowym zachodzie jest niecią-gła, przerwana morzami: Kaspijskim, Czarnym i Azowskim, na północnym zachodzie — Morzem Bałtyckim. Ogólna długość linii brzegowej wynosi ponad 50 tyś. km, z wyspami — 98 tyś. km. Długość granicy państwowej ponad 60 tyś. km, w tym 20,3 tyś. km granic lądowych; Rosja graniczy z 14 państwami na lądzie i 2 państwami w cieśninach.

UKSZTAŁTOWANIE POWIERZCHNI

Rzeźba powierzchni odznacza się wielką różnorodnością form. Występują zarówno wysoko wyniesione pasma górskie, rozległe niziny i wyżyny, jak też obszary depresyjne. Najwyższym szczytem Rosji jest El'brus (5642 m) na Kaukazie, a najniżej położony obszar wchodzi w skład najrozleglejszej depresji (28 m p.p.m.) Ziemi, przylegającej do Morza Kaspijskiego. Średnie wyniesienie powierzchni kraju wynosi ponad 400 m (jest większe niż średnia Europy, ale przeszło 2-krotnie mniejsze od średniej wysokości Azji). Część zachodnia leży niemal w całości na Nizinie Wschodnioeuropejskiej, którą tworzą przeplatające się ciągi wzniesień (Wyżyna Środkoworosyjska, Wyżyna Smoleńska, Wyżyna Moskiewska, Wałdaj, Wyżyna Nadwołżańska, Timan, Jergeni), osiągających wysokość 250-350 m, oraz nizin (m.in. Nizina Ocko-Dońska, Obniżenie Kumsko-Manyckie, Nizina Nadkaspijska). Od wschodu Nizinę Wschodnioeuropejską ograniczają niewysokie góry Ural (góra Narodnaja/Narodna, 1895 m), od południa — główny grzbiet Wielkiego Kaukazu z jego przedgórzami; na północnym zachodzie występują wyniesienia karelsko-kolskie (Chibiny, 1191 m); na północy nizina opada w stronę szelfu Morza Barentsa. Na wschód od Uralu rozpościera się ogromna, płaska i silnie zabagniona Nizina Zachodniosyberyjska, która na północnym wschodzie przechodzi w równoleżnikowo wyciągniętą Nizinę Północnosyberyjską, oddzielającą górzysty półwysep Tajmyr (góry Byrranga, 1146 m) od Wyżyny Srodkowosybe-ryjskiej (obejmuje równinne lub lekko faliste płaskowyże wzniesione do 1701 m, na plato Putorana) pociętej licznymi dolinami rzek. Na południowym wschodzie Nizinę Zachodniosyberyjska ograniczają góry: Ałtaj (Biełucha, 4506 m) i Sajany (Munku Sardyk, 3491 m); dalej na wschód obszary górskie stopniowo się rozszerzają. Na wschód od jeziora Bajkał i doliny Leny wznoszą się pasma górskie, ciągnące się południkowe lub równoleżnikowo, poprzedzielane płaskowyżami, wyżynami i kotlinami śródgórskimi. Na wschód od dolnego biegu Leny i Aldanu (Ałdanu) rozciągają się: pasma chrebet Dżugdźur (1906 m), Góry Wierchojańskie (2389 m), Suntar-Chajata (2959 m), Góry Czerskiego (3147 m), Płaskowyż Jukagirski (1185 m), Góry Kołymskie (1962 m) oraz na krańcach północno-wschodnich Góry Czukockie (1843 m). Na południowym wschodzie azjatyckiej części Rosji wznoszą się: Dżagdy (1593 m), Turana (1861 m), Góry Burejskie (2072 m) i Sichote Alin (2077 m), otoczone przez rozlegle niziny. Najmłodsze góry, sfałdowane w trzeciorzędzie, ciągną się wzdłuż Oceanu Spokojnego na półwyspie Kamczatka oraz na Kurylach i Sachalinie; jest to strefa aktywna sejsmicznie z wygasłymi i czynnymi wulkanami; na Kamczatce znajduje się najwyższy wulkan Kluczewska Sopka (4730 m).

KLIMAT

Rosja leży w 2 strefach klimatycznych. Skrajną północ obejmuje strefa okołobiegunowa z dwoma grupami klimatów: biegunowych i podbiegunowych, w których występują klimaty od morskiego na zachodzie do wybitnie kontynentalnego na wschodzie. Na południe od skrajnej północy rozciąga się ogromna strefa umiarkowana, chłodna na północy i ciepła na południu europejskiej części Rosji i na Nizinie Zachodniosybe-ryjskiej. W grupie klimatów chłodnych kontynentalizm dochodzi aż do barier górskich na Dalekim Wschodzie; występują tu klimaty: od przejściowego w rejonie Morza Białego, poprzez kontynentalny ciągnący się do Uralu, wybitnie kontynentalny na Nizinie Zachodniosyberyjskiej i południu Syberii, do skrajnie kontynentalnego na Wyżynie Srodkowosyberyjskiej, w Górach Wierchojańskich i Górach Czerskiego oraz na Nizinie Kołym-skiej. Klimaty Dalekiego Wschodu mają charakter monsunowy; zmieniają się ku zachodowi, od pośredniego do wybitnie kontynentalnego. W grupie klimatów ciepłych kontynentalizm sięga także na wschód, natomiast klimat suchy na południe. Obwód kaliningradzki ma klimat przejściowy, część Niziny Wschodnioeuropejskiej — kontynentalny, południe Niziny Zachodniosyberyjskiej — wybitnie kontynentalny. Klimat suchy kontynentalny występuje na południu europejskiej części Rosji, a wybitnie suchy kontynentalny na Przedkaukaziu i na Nizinie Nadkaspijskiej. W górach wszystkich regionów panuje klimat górski. Duże znaczenie w kształtowaniu klimatu ma wielka nizina, ciągnąca się od zachodniej Europy aż do Jeniseju, choć rozdzielona przez Ural, którego środkowa część (niższa) nie jest przeszkodą dla atlantyckich mas powietrza, napływających z zachodu i północnego zachodu. Silnie oddziałują też masy powietrza arktycznego z północy, w mniejszym stopniu — pacyficznego ze wschodu i południowego wschodu, których wpływ, silniejszy w porze letniej, występuje na wybrzeżach i dowietrznych zboczach gór, stanowiących barierę klimatyczną, ciągnącą się równolegle do wybrzeży. Specyficzny wpływ na warunki klimatyczne na północnym wschodzie mają kotliny śródgórskie osłonięte od wpływu obu oceanów. Cyrkulacja atmosferyczna nad Rosją rozwija się głównie pod wpływem skrajnych sezonowo ośrodków ciśnienia. W sezonie
zimowym kształtuje się Wyż Azjatycki, którego powstaniu sprzyjają warunki orograficzne; w kotlinach Syberii Południowej i północno-zachodniej Mongolii gromadzą się i silnie wychładzają podczas długiej nocy masy powietrza z północy. Wy rozciąga się wzdłuż 50°N; drugie jego odgałęzienie sięga daleko na północny wschód. Duży wpływ na pogodę wybrzeży Morza Barentsa i Morza Karskiego, a nawet Morza Łaptiewów mają niże frontu arktycznego; niże wschodniej części frontu polarnego (Niż Aleucki) słabo oddziałują na Kamczatkę i Sachalin. W europejskiej części Rosji i w Syberii Zachodniej dominują wiatry południowo-zachodnie, na południu Niziny Zachodniosyberyskiej — z kierunków od północno-wschodniego do południowo-wschodniego, na północy Syberii Wschodniej — silne południowe i południowo-zachodnie, a na jej południu — wiatry północne. W lecie od środkowej części Rosji europejskiej aż do Bajkału rozciągają się niekiedy kliny Wyżu Azorskiego; ma tu też wpływ atlantycka gałąź frontu polarnego. Północna część dominują opady letnie, w regionie czarnomorskim jesienno-zi-mowe, na Dalekim Wschodzie występują w końcu lata i jesienią. Długość okresu z pokrywą śnieżną wydłuża się ku wschodowi i wynosi: od 120 dni nad Zat. Fińską, 200 dni nad Morzem Białym, do 260 dni na półwyspie Jamal; ponad 200 dni trwa w Syberii Środkowej i Syberii Wschodniej oraz 160-200 dni na Dalekim Wschodzie. W wysokich górach i na wyspach arktycz-nych śnieg zalega stale. Jeszcze bardziej wydłuża się okres z pokrywą śnieżną w kierunku północnym: od 40 dni nad Morzem Czarnym do 240-260 dni na północy Niziny Zachodniosy-beryjskiej.